21-07-2017
welkom : kijk en lees : leesvoer : brouwerijzoektocht deel i

Brouwerijzoektocht Deel I

Een echte motard doet nog een klein onderhoud tijdens het voorspel, maar ik beperk me tot “het zich voortbewegen per motorfiets”.

Gepubliceerd op 12-09-2012

29 maart 2012

 

Wat een mooie dag, om het met de woorden van Guido Belcanto te zeggen. Ik werd niet de pas afgesneden, geënterd, getorpedeerd. Er waren geen twijfelende automobilisten, geen plots overstekende doven of blinden, richtingaanwijzers werden gebruikt, in de juiste richting, wielertoeristen reden per twee, en files losten op, of spleten zich zoals de Rode Zee voor Mozes en zijn volk.

Mijn eerste ritje doe ik noodgedwongen alleen. De openingsrit liet ik ook schieten, wegens een versleten (?) balhoofdlager, waardoor de Vintage bij lage snelheid stuurt als een drachtige muilezel (sic) met een houten kop. Om vandaag met een bierkennende motormaagd als passagier de weg op te gaan, leek me dus niet evident. Alleen de mist in dus, met een ijl zonnetje en een vakantiegevoel vanaf de eerste meter. Ergens aan de motor, tussen het maandagse chromé, rinkelt er iets. Onderwerp voor een andere zoektocht? Of lacht hij zo?

Het is super-de-luxe cruisen richting Turnhout, ver weg van de hoofdwegen (ik maakte mijn huiswerk), en geloof me, zij die de hele rim-ram op één of twee dagen willen afhaspelen, zij dwalen. Niet het doel, maar de weg is belangrijk. In extenso geldt dat ook voor het leven naast de motor. De enige bestaansreden van het doel, is het vertrek. En dat zal ik wel ergens gelezen hebben, want ik ben Phil Bosmans niet.

Trouwens, ik ben natuurlijk geen echte schrijver, en misschien zelfs geen echte motard. Een echte motard doet nog een klein onderhoud tijdens het voorspel, maar ik beperk me tot “het zich voortbewegen per motorfiets”. Beide doe ik echter met plezier, en verder ben ik maar een “passenger”, zoals Iggy Pop treffend zong .

 

In Merksplas wuif ik naar de tralies. Misschien maak ik iemand blij, of straks willen ze weer niet naar de cel terug. Kan de politie nog eens oefenen. Een ontbrekend straatnaambord speelt me even parten. Motorrijden doe ik “naturel”, zonder gps, gsm, bleutooth, blackberry, aaidinges, oortjes of  neusjes. Zelfs zonder Christoffel. Liever richt ik me tot de autochtone bevolking voor een leerzaam en onderhoudend gesprek. Ze kunnen er misschien iets van opsteken. Als ik echt veel tijd heb, zoals vandaag, leg ik mijn vraag voor aan zogenoemde vrouwspersonen, die gewoonlijk zelf amper weten waar ze zijn. Schichtig kijken ze dan in het rond (mogelijk om een ontsnappingsroute te scannen). Er volgen altijd aangename gesprekken, want ze weten het wel, maar het duurt even. “Aan de Aldi links, 2de straat voorbij die veel te dure kapper rechts, en aan de Marie-Jo links”, moeten ze nog omzetten in een taal die mannen ook begrijpen.

corsendonck

Bij Corsendonck ben ik na 48 km genieten, maar die industrie-zone heeft een erg laag ambachtelijk gehalte. En ja, waarde inrichters, dit kunt u beschouwen als een milde vorm van kritiek. Niet getreurd, ik weet wat er nog komt.

Benedict

Via Retie pruttel ik naar Postel en de Nederlandse grens. In de abdij van Postel produceert men alleen vast voedsel. Het verkochte “abdijbier”, de aanhalingstekens zijn van hen zelf, wordt gebrouwen in Opwijk. Shame on you, fraters. Het minste wat je van een serieuze abdij kunt verwachten, is toch dat ze een eigen trappist brouwen als nuttige bijdrage aan de samenleving. Een mens heeft meer nood, dan alleen aan brood. Daar moet ik het nog eens over hebben met den Benedict.

Aan de grens wordt ik langs rechts voorbijgevlogen door een Ducati met een opgeblazen annorakje. Het stak wel een hand op.

Prachtige natuur, bos en hei, en weinig vrolijke vrienden onder het grijze wolkendek. Terrassen van wandel-, fiets- en eetcafés wachten smachtend op zon, en klanten. Mijn Vintage grinnikt vrolijk verder. Ik hou de teugels kort, wegens zijn balhoofdig gedrag, maar kan de glimlach niet van mijn gezicht krijgen. Ouders herkennen dat wel.

achel

Achel was de plaats waar ik terug moest komen. Herinneringen aan een vakantie, 23 jaar geleden. Mijn jongste kreeg hier zijn laatste borstvoeding, omdat hij begon te bijten. Zijn moeder zaliger sprak toen de historische woorden: “En nu is het gedaan, manneke”, en schonk me daarbij een dierbare herinnering. Jammer dat mijn vermolmd geheugen er zo niet veel meer bewaarde, maar misschien komt het terug als ik dementeer, zei de optimist.

Na 99 km kan ik winkelen in de Kluis. Het winkeltje oogt nog precies hetzelfde: kruipkotjes met een allegaartje en een groot kot met veel bier. Meer moet dat niet zijn. Ik sla een voorraadje Agnus Tripel en Achelse Trappist in, en verpak hen liefdevol in oude handdoeken om 100 km mishandeling te kunnen doorstaan. In mijn kelder mogen ze bekomen van de shock, tot ik ze één voor één bij mij zal roepen, om hun leven in vervulling te laten gaan. Ja, ik zou een goede pater geweest zijn, maar ik mocht niet van mijn vrouw.

tomp

Waar ik ook niet aan voorbij kan, is de Tomp, een toren uit de 14de eeuw. Omdat we huurden van de conservator, kregen we een uitgebreide rondleiding, met de oude visie dat het een verdedigingstoren was, waar de heer en zijn volk zich verschansten bij een aanval, van een motorbende of zo. Blijkbaar is het nu een oude molen zonder wieken geworden, maar het is er mooi. Geschiedenis is geen exacte wetenschap, en zelfs exacte wetenschappen zijn maar juist tot het tegendeel bewezen is.

In het dorp (?) zelf kan mijn geheugen geen houvast meer vinden, dus mijmerend, en minder filosofisch, draait de kop naar huis. Raar, dat die ene 100 km korter zijn dan de andere. Gelukkig ook, want mijn gebrek aan zitvlees laat zich voelen. Mogelijk te weinig pauze ingelast, maar wel vroeg genoeg thuis om frietjes te bakken voor bij de zalm met teriyaki-saus. Ik weet het, Meus deed er noedels bij, maar soms wil een mens écht eten. Met 202 km op de teller, en gezond weer thuis, weet ik: wat is het leven goed.

Bedankt Guzzi-club, voor het doel.

Jef De Moor

P.S. Jullie wisten natuurlijk allemaal dat muilezelvrouwtjes onvruchtbaar zijn, vandaar (sic).

Reacties

1 Reactie(s) op dit artikel Reageer:

jan beyers
Wed 12-09-2012 10:34:05 [ 1 ]

Bedankt Jef, om uw motorgenieten om te zetten in een memorie die zelfs voor contra-motards een leesbaar genot is geworden.

goed gedaan.

Reageer

Beleefd blijven aub...

(Gebruik Markdown voor formatering)

Deze vraag helpt om spam te vermijden:

Bezoek ook onze sponsors hun website


MGB Moto, Roeselare

VRA Motors, Oosterzele

Moto's Inghelbrecht, Oostende

GD Service

Teo Lamers Motorrijwielen, Nijmegen

Freddy Nijssen, Tongeren

SB Printing, Loenhout

Motorvriendelijk onderkomen (FR)

Gites Les Creux, Frankrijk

uw logo hier

 

Subscribe

Skyscraper banner ad