21-11-2017
welkom : kijk en lees : leesvoer : brouwerijzoektocht deel 4 (slot)

Brouwerijzoektocht Deel 4 (slot)

De Vintage trekt aan de teugel als een jonge hengst in de lente

Gepubliceerd op 26-12-2012

4 september 2012

September is begonnen en mijn minder fortuinlijke medemensen zijn terug aan het werk als ik aan de slotrit begin. In mijn aanloop naar de autostrade wordt ik door de schoolgaande jeugd vervuld met diep mededogen, terwijl ze onherroepelijk onderweg zijn naar de competitie. Niet alleen voor punten, maar ook voor hun plaats in de groep, goedkeuring van ouders en leerkrachten, aandacht van een jongen/meisje, en zoveel andere gevechten in de grote oorlog van het bestaan.
De Vintage trekt aan de teugel als een jonge hengst in de lente, maar op de Antwerpse ring rijden (!) we, schouder aan schouder, slurf om staart, in het gelid. Digitaal wordt de snelheid beperkt tot 70, maar door een ongelooflijk toeval denken wij allemaal dat het in miles is. Hopelijk ligt Big Brother in zijn veranda te genieten van het ochtendzonnetje op deze mooie nazomer-dag.
Via onze halfslachtige autostrade, de A12, tuffen we rustig naar Steenhuffel.

jef2

Voor brouwerij Palm hoef  ik niet in te zoomen. Een groothoeklens was hier meer gepast. Brussel vermijd ik, maar de wegenwerkers zijn alom tegenwoordig. Geen probleem overigens, en ik geniet van de weidse vergezichten langs de omleidingen.
Onderweg naar Quenast, me af en toe vergapend aan de panorama’s, schiet ik iets te ver door. Op de provinciekaart vorder ik aan een tempo van 1cm per minuut, en dat is soms te snel voor mijn gedegenereerde zintuigen. Plaatsnaamborden rondom de taalgrens vergen ook de nodige aandacht: Kokiane kan ook als Coquiane aangeduid worden, en dat heeft niets te maken met Cocaine van J.J.Cale. Enghien = Edingen, Saintes = St.Renelde, logisch allemaal, vanuit een bepaald perspectief.

jef3


De Vintage snort brouwerij Lefebre zo voor me op. Ik heb hem thuis nog een Moeder Overste laten ruiken. Vergeet ie nooit meer. Ook hier hoef  ik niet te shoppen, dat kan ik in Delhaize ook. Voor mijn allerlaatste zoekopdracht heb ik afgesproken met een motormaagd. Wees gerust, ook  -16 mag verder lezen. Als dit een krantenartikel was, stond er een vette kop boven: “Motormaagd doet het met Guzzist”, en er zou een onherkenbaar gemaakte foto van mij staan. Mijn krant, de Frut (GvA), vindt moeiteloos de barstjes in mijn gelijkmoedigheid, en met foto’s waarvan je iemand niet mag herkennen, geven ze ongegeneerd een kijkje in de stinkende krochten van hun ziel. Zo, dat lucht op.
Met m’n zwarte brombeer begeef ik me verder in Henegouwen. Wegens mijn afspraak vermijd ik de sightseeing in Ronquières en beland in Ecaussinnes. Picknick met zicht op de burcht, prachtige streek, en verder. Dacht ik. Jaren geleden kreeg deze gemeente nieuwe wegwijzers. Een ijverige werknemer heeft op 36 “Ronquières” gezet, en toen was de voorraad op. Er is ook een opengebroken weg, met bordjes “déviation”. In het kader van de integratie zijn die bordjes geplaatst door de Beschutte Werkplaats(*) tijdens een nachtspel. Lachen! Of is hier meer gaande? Ik zie besmuikt lachende automobilisten langs scheuren, en de straten zijn verder leeg. Worden hier in de winter misschien de inmiddels totaal verwilderde toeristen geoogst, om de verloren gegane mijnbouw te compenseren? Borrelt hier, onder een laagje beschaving, nog de koppige woestheid van Boduognat en zijn Nerviërs, die het good old Julius zo moeilijk mogelijk maakten?
Eén pijl vind ik die naar Seneffe wijst, en de eironde, geasfalteerde heirweg brengt me bij een weide vol manshoge beelden van vermenselijkte dieren.

jef4

Kermit de kikker staat er ongetwijfeld ook tussen. Leuk toeren, tussen de velden, op het hoogste puntje van de bolle baan, tot een tegemoetkomende, gele TEC-bus me in een netelige positie dwingt. Op de afgeronde rand van het ronde wegdek geef ik vol gas om het evenwicht te bewaren, de gracht al happend naar mijn rechterlaars. Even later sta ik terug in Ecaussinnes. Het wordt warm.
Navigerend op de stand van de zon, kan ik de gemeente verlaten in zuidelijke richting. Mijn vriendin woont in de geboorteplaats van onze premier Di Rupo. Via autostrade een makkie. Niet via La Louvière. Naar het schijnt moeten er 2 wegwijzers bestaan met “Chapelle-lez-Herlaimont”. Ik vind ze niet. Een ritje Ecaussinnes-Chapelle duurt voor ingezworenen 15 minuten. Voor mij anderhalf uur. U begrijpt: dit verhaal is flink ingekort.
Vriendin heeft de beslissing om mee te rijden niet licht genomen. De erven gingen in conclaaf om haar overlevingskansen te bespreken, want de Mater Familias heeft nog taken te vervullen. De asociale netwerken werden geraadpleegd, ballonnetjes opgelaten, kaarten gelegd, en toch doet ze het. Als een berggeit beklimt ze de Vintage, en zo smooth als de Guzzi en ik kunnen, golven we door het landschap, langs de terrils, naar de laatste brouwerij. Er volgen nog wat akkefietjes met wegwijzers, maar mijn Zen-gehalte is als in Ardense blauwsteen gebeiteld.

jef5


La Brasserie des Fagnes in Mariënbourg beschikt over een ruime gelagzaal en een fors terras, met schaars meubilair. Einde seizoen. Hun bierassortiment is indrukwekkend, net als de parking. Ik schaf me een pakketje grote flessen aan: wit – bruin – zwart, en we genieten van een blanche (niet die van Vermandere en z’n peerd).
Op de terugweg flaneren we langs Walcourt, een aardig stadje, waar men aan de zonzijde van de monumentale kerk enkel krokante heren serveert. In een vlaag van zinsverbijstering (haar schuld) gaan we naar de Italiaan in de schaduw. Het Venetiaans kalfslapje is gigantisch. Zelfs van een moeder koe kun je niet zo’n repen snijden: wij eten hier de laatste mammoet van de Ardennen. Door de crisis bespaart men op elektriciteit: vlees wordt zoals vroeger bewaard in de pekel, en daar blijft toch iets van hangen. (Met de resten van onze maaltijd heeft het Rode Kruis nog vele toeristen kunnen redden in Ecaussinnes.)  De avondklok luidt, en bebaarde jagers scherpen hun spiesen voor de jacht. Wij vertrekken schielijk.
Vriendin wijst de weg, en zonder verpinken belanden wij voor haar deur. Hoeveel zegeningen kan 1 vrouw bevatten? Of zit zij ook in het geheime genootschap van Zij die de Weg Weten?
Na de koffie verdwijn ik in het duister, met de 3 lampen aan. Moet dringend de koplamp wat opbeuren, want ze geraakt amper voorbij het voorwiel. Over een lege E19 dender ik naar Brussel, waar het op de binnenring (**) wat drukker wordt. Rijdend naast een vrachtwagen zie ik de afslag Antwerpen aan me voorbij gaan. In Diegem inspecteer ik even de cargo-area van de luchthaven, om toch terug op de E19 terecht te komen. Bij het tanken in Mechelen mors ik voor het eerst benzine over de tank. Gelukkig zijn er poetsvodden, maar de benzinedampen hebben al toegeslagen: in mijn hoofd zit er even later een liedje, waar je niet mee op straat wil gezien worden. “Twee reebruine ogen” verankert zich in het bovenste deel van mijn primaire bloedsomloop. Mijn huisdokter adviseert om het even aan te zien (en horen), maar om me via Spoed te laten opnemen als het Borsato wordt.
Met een motormaagd minder, twee reebruine ogen, en 487 km (!!) op de klok, stop ik om 23u aan mijn spelonk, met de gedachte: niet veel gebeurd vandaag, wat kan ik daar over schrijven?
(*) Gesubsidieerde werkplaats voor mensen met een déviation.
(**) De Brusselse binnenring is de rijrichting in wijzerzin, dus tegen de stad aan. Voor spookrijders de tegenwijzerzin.

Jef De Moor

Reacties

2 Reactie(s) op dit artikel Reageer:

Jef
26-12-2012 19:45:09 [ 1 ]

Merci Jan, dat staat er weer netjes op. Kus van de juffrouw en een bank vooruit.

trikke
07-04-2015 14:25:37 [ 2 ]

Test comment

Reageer

Beleefd blijven aub...

(Gebruik Markdown voor formatering)

Deze vraag helpt om spam te vermijden:

Bezoek ook onze sponsors hun website


MGB Moto, Roeselare

VRA Motors, Oosterzele

Moto's Inghelbrecht, Oostende

GD Service

Freddy Nijssen, Tongeren

Guzzi's

SB Printing, Loenhout

Motorvriendelijk onderkomen (FR)

Gites Les Creux, Frankrijk

uw logo hier

 

Subscribe

Skyscraper banner ad