Moto Guzzi Club België

Toen ik na het afschuwelijke motorongeval ten gevolge van een slecht wegdek in het Waalse Farcienne op 9 augustus 2004, onmiddellijk in mijn pen kroop om er uiting van te geven hoezeer de gebeurtenissen me wel geraakt hadden, was ik duidelijk niet de enige wiens haren ten berge zijn gerezen. Kort nadien begonnen de mails binnen te stromen van motards uit het gehele land die allen hun afgrijzen wilden uitdrukken en de slechte toestand van onze wegen aanklagen.

De samenhorigheid was nog nooit zo groot en aan de verschillende oproepen werd dan ook zonder veel verpozen gevolg gegeven. Enkele motorrijders verenigden zich via internetforums in de beweging “Motorrijders in rouw en woedend!” en organiseerden op 30 oktober 2004 een grote manifestatie in Brussel voor een beter wegdek. Wij waren er bij!

De verschillende mails verzochten de Belgische motorrijders om massaal samen te komen op parking C van de Eeuwfeestpaleizen op de Heizel, ten laatste om 11.30 uur. Er werd veel volk verwacht, dus tijdig vertrekken was de boodschap.

Wat we rond 10 uur aan de Heizel vaststelden, was ongelooflijk. Parking C was reeds ontruimd. Reden: te klein! Kan je je voorstellen??!!
Onder politiebegeleiding reden we dus samen met honderen andere motards verder naar het immense park rond het Amerikaans Theater in Laken, even verderop. We parkeerden onze moto’s, aansluitend bij de ondoenbaar lange rijen die er al stonden. Wachten nu. Tot alle manifestanten er zouden zijn en de lange proteststoet naar het centrum zou vertrekken.

Er kwam echter geen einde aan de aankomende motards. Steeds meer straten van het park raakten overvol met de meest uiteenlopende soorten moto’s en berijders. Net zoals de meesten, plakten we een sticker met het logo van de actie op ons scherm.

Toen de tellers de 25.000ste hadden geregistreerd, werd het overduidelijk: de betoging zou niet kunnen doorgaan zoals gepland. De politiediensten concludeerden dat het rijden op Brussel van zoveel motards de hele stad voor de rest van de dag zou lamleggen. Ze verzochten ons dus met aandrang om de manifestatie van vandaag te beperken tot het park. We zouden de kans krijgen om ons eisenpakket deze middag nog over te maken aan de meerdere prominente politici die aanwezig waren en we zouden met hen in dialoog kunnen treden. OK, beslisten “Motorrijders in rouw en woedend”, vandaag houden we het vreedzaam. Wanneer niet of onvoldoende naar ons wordt geluisterd, komen we op korte termijn terug, minder vreedzaam.

Met z’n 25.000 trokken we naar het podium in het midden van het park.
Er waren inderdaad meerdere politici aanwezig. Onder meer Vlaams minister van Openbare Werken Kris Peeters was er, voormalig federaal minister van Verkeer Isabelle Durant, Brussels burgemeester Freddy Thielemans enz. Om al dadelijk blijk van hun begrip te geven, lieten ze zich door enkele motorrijders per moto naar het podium voeren.

Het eisenpakket werd ingediend. Dat maakte niet alleen gewag van de diverse onvolkomenheden aan de wegen, maar ook van de vangrails die momenteel als guillotines werken en al menig motorrijder ledematen of zelfs het hoofd heeft gekost.

Een levendige dialoog tussen de politici en de manifestanten kwam op gang, op moedige manier in goede banen geleid door een Nederlandstalige en een Franstalige biker. Vanuit alle hoeken werden vragen gesteld, onmin geventileerd, opmerkingen geuit, suggesties geformuleerd en argumenten aangehaald. Iedereen kreeg antwoord, en als het niet voldeed stelde een ander direct een aansluitende vraag. De ene was al meer tevreden over de dialoog dan de andere. Feit is dat we in alle geval gehoord zijn en dat we oprecht overkomende beloftes kregen dat er inspanningen zouden geleverd worden om aan onze eisen te voldoen.

In de loop van de namiddag kwam er een einde aan de boeiende dialogen en werd de betoging even vreedzaam ontbonden als ze was verlopen. We hebben inmiddels allemaal een flinke honger gekregen.

En nu maar hopen dat al die beloftes worden waargemaakt!

Ellen