29-06-2017
welkom : kijk en lees : leesvoer : shaftesbury v-twin rally 2003

Shaftesbury V-twin Rally 2003

Bezoek aan de jaarlijkse Rally van de MGC-GB

Gepubliceerd op 30-12-2003

Donderdagavond, het is zover,de jaarlijkse internationale V-TWIN RALLY begint morgen.

Onze vrienden hebben het ook al gemerkt en de verdiende nachtrust mogen we weer voor een deel vergeten, het wordt lachen, gieren, brullen.

Vandaag heb ik de koffers volgeladen, het kampeergerei eindelijk in de grote rol gekregen, af en toe even gaan checken of Luc nog rust want die is nog steeds niet volledig genezen. Daardoor hadden we het treffen in Lommel al gemist.
Rond 17.00 u. proberen we een hazeslaapje want rond 00.30 u. hadden we afgesproken met 2 V-twin Dragstar liefhebbers op een parking aan de autostrade.
De slaap wil maar niet komen en Luc zet zich nog even aan de PC.
Dan is het moment daar, aankleden, papieren nog eens nakijken, de reisroute niet vergeten, nog even in de spiegel kijken of mijn haar goed zit (wat toch een verloren zaak is met die helm) en dan naar onze vrachtwagen (zo lijkt het toch).

Stipt om 00.30 u. komen we op de afgesproken plaats aan en worden al direct verblind door een flitslamp, de eerste foto. Na de hoognodige gedag zeggen (in de nacht) gaan we verder op weg. Een eindeloze, donkere autostrade met verblindende lichten van de tegenliggers.

In Calais aangekomen, eerst tickets kopen, een half uurtje wachten en dan inschepen.
Na een drankje vallen de chauffeurs vast in slaap (met of zonder lawaai). Anderhalf uur later leggen we aan in Dover. Daar komen de zenuwen , de 2 Dragstars hebben nog nooit links gereden. Luc controleert ze constant in zen spiegels en moet ook nog het verkeer in ’t oog houden, gelukkig is het nog redelijk kalm.
Voor London nog even tanken en een licht ontbijt eten. Dan snel verder rijden want we willen zo vroeg mogelijk aankomen of die site van Shaftesbury. De vorige jaren waren er zo ongeveer een 700 tentjes dus wie een schaduwrijk plekje wil moet eerst zijn.
Rond 10.00 u. arriveren we eindelijk op de site. Het ontvangst comitée van de engelse club vraagt onze tickets (er was een verplichte voorverkoop) maar aangezien we buitenlanders zijn mogen we toch nog deelnemen. We zijn de eerst aangekomenen en dat van zover.

We rijden het cricket-terrein “The Old Boysclub” ooit (nooit tegegekomen die mensen trouwens, waarschijnlijk hebben ze dus jaaaaren geleden het tijdelijke voor het eeuwige verwisseld) op en wat blijkt? De helft is afgesloten voor een voetbalterrein in de maak. Toch kunnen we een goed plaatsje vinden (denken we). Na het opzetten van de tenten willen we eerst een dutje doen, wat moeilijk gaat, want daar staat Anton (ex Oostendenaar, heeft nu een pub/restaurant/hotel daar in de buurt) aan ons tentje. Luc maar babbelen en dat dutje kunnen we vergeten.

Terug opstaan, opfrissen en even verbroederen met de engelse V-twinners. Het is al laat in de namiddag en willen toch nog even naar het pittoreske stadje wandelen voor een kleine hap en iets te drinken. Op een terrasje drinken we allen een pint Cider die lokaal gestookt wordt. Hij smaakt niet erg lekker maar tegen dat we de bodem van het glas zien zijn we met zen vieren al redelijk plezant. Terug op de camping zien we dat er al veel volk aangekomen is maar nog steeds geen landgenoten. Vrijdag avond gaan we nog even praten met een glaasje bij in de grote tent en dan vroeg ons bedje in. ’S Nachts worden we wakker en het is precies klaarlichte dag, onze goede plekje wordt verlicht door 2 grote halogeen lampen. Onze vrienden hebben het ook al gemerkt en de verdiende nachtrust mogen we weer voor een deel vergeten, het wordt lachen, gieren, brullen. Er is niemand die er iets van merkt want iets verderop zit een heel gezelschap luid te barbecuen (hihi) in het donker en nachtpiemelen in de bosjes kan je vergeten met die spots op je gericht.

Na toch nog enkele uurtjes slaap, nemen we een verfrissende douche. Er komen van alle kanten kreten op ons af, eens we onder de douche staan weten we waarom; eerst erg heet water dan ineens ijskoud, even later lauw en ga zo maar verder. Dus we zijn er snel onderuit. Wat is er beter dan een “english breakfast in town” ? Met zen drieen bestellen, de vierde betrouwde het niet maar na het zien van onze schotels loopt de zever uit zen mond en bestelt er ook maar één. Tijdens het ontbijt krijgen we nog gezelschap van de engelse motoguzzi club. Er wordt weer veel gelachen en herinneringen opgehaald.

Die dag wordt de rally door het stadje gehouden onder begeleiding van de lokale politie en de burgemeester met daarvoor de keuring van alle moto’s. Ondertussen hebben we nog een MGCB lid gevonden, onze Luc, de wereldreiziger.
Tijdens de keuring praten we met enkele inwoners van Shaftesbury en zijn vinden het spijtig dat er volgend jaar geen rally meer zal gehouden worden (wat wil je, 700 mensen die een heel wekkend eten, drinken, inkopen doen), maar tja, nieuw gemeentebestuur, nieuwe wetten.

Na de rally maken we kennis met Flash in zen kilt (eindelijk, na 3 jaar weet ik wat hij eronder draagt – of niet).

We besluiten in de late namiddag een bezoekje te brengen aan de pub van Anton in Crewkerne. Na 45 minuten zoeken en verloren rijden arriveren we er toch. Na een gezellige babbel en eten keren we terug naar Shaftesbury. Het is al donker en de smalle weggetjes doen spookachtig aan omdat er helemaal geen verlichting is. Kleine beestjes sprinten over de weg, insecten slaan te pletter tegen ons visier. Luc houdt er een stevig tempo in, de 2 dragstars volgen ons op een afstand.

Terug op de camping, snel de moto’s voor de tentjes zetten en naar de grote tent waar harde muziek en luid gepraat ons tegemoet komt. Weer een avond van verbroedering.
Deze nacht slapen we als roosjes, het is ook zo warm niet.

Zondag morgen opstaan, douchen (weer kreten van ooh..aah), lekker ontbijten en dan miezerige motregen. We krijgen te horen dat die regen snel zal plaats maken voor het zonnetje en waarachtig het gebeurd ook. Dus snel naar de moto’s want we hebben een uitstap voorzien naar Bournemouth, een badplaatsje.

Het is weer een mooie rit van kleine baantjes, bochten en heuvels. We komen dichter bij ons doel en daar verschijnt de ene rotonde na de andere met verschrikkelijk veel verkeer. Probeer maar eens, links rijden, veel verkeer…… het is zelfmoordpoging als je het niet gewoon bent (en telkens die dragdinges opwachten).

Na genieten van het zonnetje, het strand en de gezellige drukte vertrekken we terug naar Shaftesbury met de schrik in het hart, het is nog drukker geworden. Dan terug die mooie baantjes. Luc heeft weer een stevig tempo. Onderweg stoppen we nog voor een moto die de gracht ingereden is, gelukkig waren er geen gewonden.

Na het eten van een lekkere italiaan terug naar de grote tent voor de prijsuitreiking. Omdat het erg warm is gaan we buiten zitten en krijgen gezelschap van Flash (wederom in kilt). Onze vriendin wordt uitgenodigd om zen Quatro te bestijgen (zij is 1,50 m groot). Het wordt weer lachen, tenslotte een zielig zicht, nergens aankunnen.
We gaan die nacht met een zwaar gemoed slapen.

Maandagmorgen, douchen, ontbijt, tenten bijeenvouwen, alles inpakken en nog even gedag zeggen tegen enkele mensen.
Bij het verlaten van de site, krijgen we van de organisatoren een uitnodiging voor de “Belgian Night” bij Anton op 1/11 welke we met veel plezier aannemen.
Luc leidt ons langs Stonehenge richting London. Aangezien het een bankholliday is in Engeland, is het verkeer nog redelijk.
Voorbij London, even ons zitvlak laten rusten, iets drinken en tanken (anders gaan de moto’s opspelen). Verder naar Dover door het schone Kent. In Dover kunnen we direct inschepen.

Op de ferry zegt onze vriend: “Luc, als er een camera stond, op elk bord dat het aangeeft, mag je een omslag van 10 cm dik met boetes in je brievenbus verwachten”. Luc zen antwoord hierop: “Die Guzzi is nu eenmaal vervelend speels onder toezicht van camera’s”. Het is trouwens een kunst die mijlen omrekenen naar km en dan een Veglia die 15% liegt, lekker handig soms.

De weg van Calais naar Antwerpen was weer even eentonig.
Ik moet wel men petje afdoen voor onze Dragstar vrienden, nooit in UK gereden en de ganse tijd een doorwinterde Guzzirijder volgen. Trouwens, Luc heeft er een achtervolgingscomplex aan overgehouden……500 km geprobeerd die kwijt te raken en niet lukken.

Danny Neefs

Reageer

Beleefd blijven aub...

(Gebruik Markdown voor formatering)

Deze vraag helpt om spam te vermijden:

Bezoek ook onze sponsors hun website


MGB Moto, Roeselare

VRA Motors, Oosterzele

Moto's Inghelbrecht, Oostende

GD Service

Teo Lamers Motorrijwielen, Nijmegen

Freddy Nijssen, Tongeren

SB Printing, Loenhout

Motorvriendelijk onderkomen (FR)

Gites Les Creux, Frankrijk

uw logo hier

 

Subscribe

Skyscraper banner ad