18-11-2017
welkom : kijk en lees : leesvoer : werner, guzzi held

Werner, Guzzi Held

Werner De Kezel overleden op 10 November 2007.
(Her)lees het interview met Werner, opgetekend in juli 2003.

Gepubliceerd op 24-09-2003
werner 06

Tijdens het minitreffen (avondrit + barbecue) bij Werner in Laarne begin augustus, komt tijdens de zaterdagnacht na een paar uurtjes pret en evenveel lekkere glaasjes jenever, ineens het fenomeen ‘interviewtje houden’ op de proppen. Werner, door ons allen zeer bewonderd en geapprecieerd, is bereid om ons een en ander over zijn leven te vertellen.

Dolle pret, want de manier waarop hij dat doet is werkelijk schitterend. Niet alleen brengt hij ons meerdere keren onbedaarlijk aan het lachen, tegelijk slaagt hij erin om toch de relevante informatie te verschaffen die hij wel aan Il Giornale kwijt wil. De lezer zal echter wel begrijpen dat de hele prachtsfeer van deze nacht de loslippigheid soms meer bevordert dan de censuur kan door de vingers zien, zodat de al te intieme of persoonlijke details in dit artikel niet worden aangehaald.

“en nen BMW, da’s eigenlijk ne Guzzi mé slappe loezen!”

Het moet gezegd dat het alles behalve eenvoudig is om Werners verhaal op een zo correct mogelijke manier te reconstrueren. De chronologische volgorde van de aankoop van zijn verschillende moto’s blijft nogal eens in het vage hangen of zorgt bij momenten voor de nodige hilarische verwarring. Tevens is het geen sinecure voor de Werner om zich te herinneren met welke motor hij nu precies hoelang en hoeveel gereden heeft. Dat, in combinatie met de frivole omstandigheden waarin het interview plaatsvindt, de krankzinnige diefstal van mijn nota’s tijdens diezelfde nacht, de ‘marinade’ waaraan mijn papieren werden onderworpen en het daarbij horende ineenvloeien van de letters tot een waar Rorschach-patroon, maakt het schrijven van deze tekst tot een zeer eigenaardige uitdaging. Men vergeve het Werner en mij dus als hier buiten onze wil om enige kleine onvolkomenheden in het hoofdstukje over zijn moto’s geslopen zijn.
Werner is tevreden met dit interview, vertelt hij me achteraf. ’t Is voor de club. Zijn club die hem zo dierbaar is. “Ze kennen mij daar allemaal, en ze mogen mij ook kennen! Jambers is ook eens gekomen, maar die heb ik wandelen gestuurd.” Ook “Man bijt hond” probeerde hem reeds te strikken voor een reportage, maar ook dat is niks geworden.
Bedankt, lieve Werner, dat je óns wel het voorrecht gunt om je zo van nabij te mogen kennen.

Zijn leven
Werner werd geboren te Laarne op 25 februari 1931 en is de derde van vijf kinderen. Hij is geboren in het huis op het domein dat we kennen van het jaarlijkse treffen hier. Het huis werd eigenhandig door Werners vader gebouwd en Werner is daar maar al te trots op.
Over zijn kindertijd haalt hij als eerste onderwerp de oorlog aan. Hij is net tien als die uitbreekt. Hij herinnert zich vooral dat hij heel vaak wegliep van het erf om naar het dorp te gaan: hij wou alles zien, alles van kortbij meemaken. Ook toen al was Werner daar dé gekende knaap bij uitstek en door iedereen geliefd. Hij speelt het zelfs klaar om dagelijks van de Duitsers een brood te krijgen om mee te nemen naar huis.
Legerdienst als jong volwassene doet hij in Duitsland. En wat dachten jullie: zijn werkzaamheden aldaar situeren zich vooral rond het rijden met auto’s en moto’s!

Werner, Guzzi Held-Body

Zijn broers en zussen hebben allen gestudeerd, maar Werner niet: hij begon al vrij vroeg te werken als bloemist en is daar enorm blij om. Hij heeft daardoor immers veel meer plezier gehad in zijn leven, zegt hij. Plezier in het leven is voor Werner het allerbelangrijkste, leuke dingen meemaken, profiteren. Hij is dan ook zeer gelukkig dat zijn kinderen altijd begrip hebben opgebracht voor zijn levenswijze en hem deze nog steeds ten volle gunnen.

Zijn moto’s
Werner schaft zich een eerste moto aan als hij ongeveer twintig is. “Dat moet ergens in de jaren 1953-’54 geweest zijn”, voegt hij er voor de minder snelle tellers aan toe. Het was een TWN van Duitse makelij.
Hij is dol op rijden en trekt er dan ook meerdere keren op uit. Feit is echter dat hij zich niet alleen een motor aanschaft, maar ook een vrouw. In 1959 zit er voor Werner niets anders op dan de TWN van de hand te doen. Zelf legt hij dit als volgt uit: “Tja, en toen moest ik ook met mijn vrouw beginnen rijden: elk jaar ne kleine! Ja en daardoor mocht ik niet meer met mijne moto rijden. Alleen met mijn vrouw mocht ik nog rijden.”

Werners oudste is inmiddels 43. “Geboren in 1960”, berekent hij nog steeds heel bereidwillig naar de minder snelle tellers toe. Er volgen nog vier andere zwangerschappen, doch één kind overleed en één keer liep de zwangerschap jammerlijk af met een miskraam. “Dat maakt dat ik nu drie kinderen heb nietwaar!”. Ja, dat hebben de zelfs de niet-rekenwonders onder ons begrepen.

De motorliefde zit Werner echter in het bloed, zodat hij zich algauw een volgende motor aanschaft, een Gilette deze keer. Deze is echter niet zolang in zijn bezit geweest: “De kinderen moesten hem gaan warm rijden. Ze hadden een accident. Mijn kinderen gekwetst en mijn Gilette om zeep!”

In 1978 koopt Werner zijn eerste Moto Guzzi, een T3. Maar ook daar heeft hij niet zolang mee kunnen rijden. Zijn zoon verkoopt de motor omdat hij geld nodig heeft om zelf een V-Max te kopen. Het gemis van de Guzzi is voor Werner een steek in het hart. Tot zijn zoon ‘compassie’ met hem krijgt en hem op een dag plots meeneemt naar vroeger Guzzi-verdeler Jans in Ninove. Daar wordt Werner de trotse eigenaar van een California III, “Da was diene rood-zwart”. Met deze motor heeft hij vier jaar gereden en 65.000 kilometer afgelegd. Tijd voor Werner om hem te vervangen door een nieuwe California EV, die blauwe waarop velen van ons hem op hebben zien rijden en die, als ik het goed heb, inmiddels bij Josse is beland. Ook met deze EV legt Werner gedurende vier jaar 65.000 kilometer af, vertelt hij. Nog voor de blauwe de deur uit is, schaft hij zich zijn huidige zwarte EV aan, waarmee hij er inmiddels al 22.000 kilometer heeft opzitten.

Oeps, alweer verwarring ineens. Werner herinnert zich plots dat hij tussendoor ook nog ergens een BMW en nog een tweede Gilette heeft gehad. Wannéér dat was, pfff, dat is moeilijk zenne. ’t Zijn er zo ontelbaar veel. (“en nen BMW, da’s eigenlijk ne Guzzi mé slappe loezen!”) Zelfs nu staat het terrein hier nog vol met een hoop brommers, een MACH3, een 100 cc, een 125 cc… Breek er je hoofd niet verder over, Werner, we weten genoeg.

Zijn hobby’s
Hoewel moto’s Werners grootste passie zijn, zijn er nog andere bezigheden waarvan hij ten volle geniet. Weten jullie dat hij, naast een uitstekend motorrijder, ook een uitstekend kunstenaar is? Reeds zijn hele leven gaat zijn hart uit naar beeldhouwen (laswerken), schilderen en knutselen. Meerdere van zijn eigen kunstwerken zijn op zijn domein te bewonderen. Zo zijn er bijvoorbeeld de heks aan het zwembad, en de koperen boot. Mooi, Werner, heel mooi. Dat lassen is zowat het enige waar de kinderen zich de laatste jaren sterk tegen verzetten. Het houdt immers al te veel risico’s in voor Werners kunstoog. Hij neemt de kinderen echter hun bezwaren niet kwalijk, integendeel. “’k Ga zelf te vrolijk door het leven, ik ben zelf veel te ‘négligent’ met dat oog. ’t Is goed dat zij mij daar af en toe eens op wijzen.”
Maar ook kunst zit Werner in het bloed, dus hij geeft het niet op. Momenteel zit hij te wachten tot een boomstronk precies droog genoeg is om er een totempaal uit te beeldhouwen. “Ik zit al op hete kolen om eraan te beginnen”, zegt hij lachend.
“Als ik geen bloemist geworden was, dan was is gegarandeerd kunstenaar geworden, dat deed ik nog het liefst van al. Schilderen zit bij ons in de familie”.

Nog niet zo overdreven lang geleden, sloot Werner zich ook even aan bij een lokale vereniging van 70-plussers. “Mor da ging ni zulle. Die mensen zin oud!!! Daar pas ik ni in, zulle! Ze hebben overal zere, of ze kunn ni ut de voetn. ‘k Zin der zere weer ut gegaan. Hiere, bij ulders jonge (!) mensen van de Guzzi-club voeln ‘k ik min ’t beste!”

’ t Is een vitaal kereltje, onze Werner. Behalve zijn uitgebreide activiteiten rond moto’s, beeldhouwen en schilderen, is hij ook actief lid van de Wijngilde. “Fantastisch!”, zegt hij, “ik trek daarvoor zelfs regelmatig naar Duitsland of naar Engeland en weet je wat? Ik blijf daar altijd tot de laatste op, ik heb daar altijd het meeste gedronken en ik ben nooit ziek!”

Zijn oog
“’ k Zin min oog kwijt, da weet iedereen wel - Ah bah neent, ’t is ni ambetant om dorover te klapn, zet da dor mor inne, ze meugn da weetn, ze kennen mij newor.”
Dat Werner slechts één oog heeft, is inderdaad allang geen geheim meer. Hoe het gebeurde, is echter minder gekend. Werner zet voor ons de zaken op een rijtje.

“ Tes ol mére dan twintig jaar geleedn gebeurd. Gedurende 15 jaar had ik alles veur niks gedaan, gewoon om de mensen te helpn. En nu was er ne keer ne ‘motoculteur’ en ze hadn mij gevraagd om de ‘poelie’ te vervangn deur ne ‘V-poelie’. Dus ik vervange diene ‘poelie’, mor de keurde was te lange. Dus ‘k hadde nen bougiesleutel gebruikt als handvat. Tus de motor gestart, mor die keurde vloog mee. En poef. ‘Alles kaput gemacht!’ Mor ‘k Heb me aangepast zulle. Tes een drama mor je moet der kunne mee lachn. Zo was ik ne keer in Brussel, mor da vervangoog was te kleine, en ’t vloge der ut. En nen andere keer vloog het der ook ut en toen viel het in mijne lasbril. En ’t is dormee da ’k van min kinders ni meer mag lasn, verstojet.”
Werner, voor zover je door de aanwezigen al niet bewonderd werd, is dat nu zeker wél het geval. Niet zozeer wàt je over je oog vertelde, maar vooral de manier waarop je het vertelde, dwingt alle respect af. Je kreeg zowat twintig man plat van ’t lachen, en toch heeft niemand ooit een verhaal zo invoelbaar kunnen brengen als jij dat van jou.

Zijn vrienden

Werner vind je slechts zeer zelden binnenshuis. Winter en zomer de korte broek aan en buiten. Hij gaat zeer vaak op stap en is gekend in gans Laarne en ver daarbuiten. Overal waar hij komt is hij al even graag gezien, in het dorp zwaait iedereen - “de schone jonge meiskes ook zulle” – naar hem. “Ik moete kunn’ babbeln. Als ik ni kunne babbeln, zin ‘k ni gelukkig.” Uitgebreid maakt Werner mij duidelijk dat hij het helemaal niet begrepen heeft op mensen die zo van de hele avond niets zeggen. Amusement, dat is wat telt!
Een veelheid aan sociale contacten en contacten met vrienden zijn levensbelangrijk voor Werner. “Ik geef mij volledig open aan iemand die ook vertrouwen heeft in mij, dat is mijn stelregel!”, spreekt hij zich resoluut uit.
En hoe hij denkt over vrouwen? “Ik had de vrouwen lief.”, antwoordt hij zonder aarzelen. “Maar nu met al die plastische chirurgie, nee zulle, gene plastiek voor mij! ‘k Heb al ne marbol in mijn oog, da ’s al meer dan genoeg!”
“ En min seksleevn?! Ho! Da krijg je ni in jen artikel! Da’s nen boek!!!”

Zijn besluit
Wat Werner nog als belangrijke boodschap aan ons en aan de lezers van de Giornale zou willen zeggen?
“ Héwel, da ‘k fiere zin da ‘k nog met de jongere Guzzi-rijders meuge meerijdn en da ze min zo goed aanvaardn!”

Dank je wel, lieve Werner. Het zijn wij die er fier op zijn jou in ons midden te mogen hebben. Je bent een prachtkerel!

Reacties

3 Reactie(s) op dit artikel Reageer:

Jozefien De kezel
31-03-2008 19:48 [ 1 ]

i love jou werner

Jozefien De kezel
31-03-2008 19:49 [ 2 ]

i love jou werner ik was bij je begrafenis XX

alexander
24-09-2010 17:59 [ 3 ]

I love you !!

Reageer

Beleefd blijven aub...

(Gebruik Markdown voor formatering)

Deze vraag helpt om spam te vermijden:

Bezoek ook onze sponsors hun website


MGB Moto, Roeselare

VRA Motors, Oosterzele

Moto's Inghelbrecht, Oostende

GD Service

Freddy Nijssen, Tongeren

Guzzi's

SB Printing, Loenhout

Motorvriendelijk onderkomen (FR)

Gites Les Creux, Frankrijk

uw logo hier

 

Subscribe

Skyscraper banner ad